bron:
http://www.voorschotenonline.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=4308:prijs-onze-mobiele-ambulance-broeders&catid=88888905&Itemid=139Prijs onze mobiele ambulance-broeders!
Of u er nu links omheen wilt of rechtsom, het fysiek en hartvochtig of zelfs bijna wreed behandelen van de mannenbroeders die u hard werkend met een ambulancewagen zowel bij dag als bij nacht van dienst moeten zijn, is simpelweg niet goed te praten. Dat het toch gebeurt, is schrijnend en het is heel verdrietig dat er toch regelmatig over dit wangedrag van sommige burgers valt te lezen in de media. Want het zijn hard werkende goed opgeleide ervaren mannen en vrouwen die in het blauw/geel hun vakmanschap op ongelooflijke wijze inzetten om hun medeburger – dus ook u - die in medische nood verkeert, van dienst te zijn, bij tij en ontij.
Het bovenstaande is opgetekend via belevenissen die zich in de praktijk voordeden. Laat ik u eens een ervaring verhalen, meegemaakt van dichtbij, die alleen maar duidelijk maakte dat er zeer veel respect werd afgedwongen door deze ambulanceverplegers. Bedenk hierbij dat ook u ze eens nodig zoudt kunnen hebben.Het zal iemand maar overkomen. Midden in de nacht komt u in de huiskamer te vallen, terwijl daarna blijkt dat overeind komen gewoon niet meer mogelijk is. Iedere beweging doet onvoorstelbaar pijn en het duurde welhaast een half uur om op een nabije stoel te kunnen klimmen. Toen moest de dienstdoende huisarts nog gebeld worden – de dokterspost. Daarna duurde het niet al te lang meer of er werd gebeld en er trad een nog redelijk jonge arts binnen. Trouwens, het lijkt wel of huisartsen van tegenwoordig allemaal jong zijn, en merendeels ook nog eens vrouw. Maar dit ter zijde.
Om nader te kunnen vaststellen - diagnosticeren - wat er nu aan de hand was met de patiënt en wat die pijn veroorzaakte , moest deze nu weer van de stoel naar de bank versleept worden. Nu, dat was beslist geen plezierige ervaring, want er snerpte bij iedere beweging een niet te omschrijven gevoel van pijn door hem heen. De arts concludeerde uiteindelijk een bekkenfractuur en belde meteen een ambulance voor vervoer naar het ziekenhuis. En binnen een kwartier stonden er twee mannen in blauw-gele pakken en een aluminium uitklapbaar bed in de kamer. Echter, de patiënt moest eerst nog daarop worden neergevleid, want hij was met die enorme pijn onmogelijk transportabel.
‘Dan zullen we u maar een spuitje geven - tegen de pijn.’ zei de ambulanceverpleger. ‘Een spuitje, hoe zo een spuitje?’ schrok de patiënt. Kan het niet anders? Tja, toen moest die broeder wel resoluut optreden.
‘Meneer, of u lijdt verschrikkelijk veel pijn tijdens het ambulancevervoer, of u accepteert het spuitje en dan zult u zich heel wat beter voelen en probleemloos vervoerd kunnen worden.’
Het was echt zo ongelooflijk moeilijk voor te stellen dat een eenvoudig spuitje die vreselijke pijnen kon onderdrukken. Maar uiteindelijk werd het dus toch het spuitje. En, nou ja, na reeds enkele luttelijke minuten knapte de patiënt zichtbaar - en voor hem dus voelbaar – op en was het mogelijk hem op een redelijk en welhaast comfortabele manier te vervoeren. Zo kwam hij, na het toedienen van dit tovermiddel én vervoer tot ver boven de maximum snelheid, midden door een nachtelijk duistere stad vlotjes het ziekenhuis binnen, stervens verbaasd over de zo effectieve werking van een simpele injectie. En de professionele aanpak van de broeders stond onvoorstelbaar bovenmenselijk buiten kijf. Vakmensen, chapeau!
In het ziekenhuis was ook voor de patiënt het overhevelen van de brancard van de ambulance naar een ziekenhuisbed dragelijk en de ziekenhuisbroeder bleek zeer vriendelijk en met aandacht voor de mens, terwijl hij toch nachtdienst had. Daarna werd de patiënt door het halve Rijnland Ziekenhuis naar een opvangkamer getranporteerd waar even later een paar arts/chirurgen opdoken. Foto’s maken, was de conclusie. Weer het halve ziekenhuis doorstomen per geduwd bed om onder het röntgenapparaat terecht te komen. De foto’s toonden een gebroken heup die redelijk eenvoudig gerepareerd kon worden. Slechts een paar plaatjes medisch staal en een idem doto schroef zouden het doen - de eerstvolgende vijftien jaar, werd hem verzekerd.
‘Alleen,’ zei de ene arts tegen de andere, ‘hij mag geen bloed staat er in zijn status.’ was de apotheose tijdens het artsenconsult. ‘Dan moet-ie maar naar het LUMC. Daar is-ie al eerder behandeld staat hier. Zuster, laat u weer even een ambulance komen, aub?’‘Ik zal op een CD de foto’s meegeven, dan hoeven ze u daar weer niet te plagen met opnieuw door het gebouw gesjouwd te worden om foto’s te maken en kunnen ze meteen beginnen.’ zei de arts nog tegen de gebroken heup.
En daar ging de patiënt weer de nacht in, opnieuw sneller dan snel dwars door de donkere stad naar het andere ziekenhuis dat de verlangde behandelingsvorm van opereren standaard verricht. Later bleek dat er in Nederland zo’n 12.000 mensen per jaar met een gebroken heup in het ziekenhuis terecht komen en dat er in de hele wereld reeds een honderd ziekenhuizen zijn waar geen druppeltje bloed meer is te vinden. In het voordeel van de patiënt, omdat besmetting en afstoting worden uitgebannen. Nog maar nauwelijks in dit andere ziekenhuis gearriveerd, boog er zich iemand over de patiënt heen.
‘Bent u die en die?’ Was het me toch een vriend van de patiënt die toevallig diens naam had opgevangen en op onderzoek was uitgegaan. Dit was gewoon even een fijne opluchting, je bent even niet helemaal alleen. Maar wat zei vervolgens de chirurg van het LUMC?
‘Ik wil toch wel zelf wat zelf foto’s laten maken om het wat nauwkeuriger te kunnen beoordelen’. En zo geschiedde de hele reidans opnieuw, waarna de patiënt op een kamertje werd weggelegd tot de nieuwe foto’s waren bestudeerd en de OK (operatie kamer) en het team in gereedheid waren gebracht. En dit allemaal ver gevorderd in de nacht en wellicht reeds tegen de morgen, want ieder tijdsbesef verdwijnt als je toch reeds enigszins getraumatiseerd in het duister al deze wilde ritten, gesprekken met vreemde artsen en verplaatsingen door lange en onbekende ziekenhuisgangen als in een roes ondergaat.
‘Wat doen we,’ vroeg de chirurg vervolgens, ‘een ruggenprik of onder narcose?‘
‘Doe maar een onder narcose.’, want dat was de patiënt gewend.
‘Nou, het lijkt me beter dat u met een ruggenprik akkoord gaat,’ zei hij toen, ‘want dat is beter voor de longen.‘ En zo geschiedde, na nog wat heen en weer gepraat.
Op deze wijze keek de patiënt even later, geheel bij bewustzijn, naar een groen bewegend operatielaken dat over zijn onderlichaam lag geplooid, terwijl daaronder chirurgen, anesthesisten en zusters als operatieteam de hamers, beitels, boormachines en verband op de patiënt loslieten om hem weer te lopend te krijgen daarna. En toen: operatie gelukt, zijn thuis hierover gebeld en vervolgens bijkomen op de uitslaapkamer.
‘Hij kan zo inderdaad weer vijftien jaar mee.’ zei de chirurg en gaf ‘m een hand.
Vervolgens kwamen de ambulancebroeders er weer aan te pas voor transport, want er volgden nog een aantal revalidatiedagen, maar die moesten weer in het ziekenhuis van opname worden doorgebracht. Toen vervolgens alles goed bleek te gaan, kwam de ambulance voor de laatste maal aanrijden. Daarna was het thuis opnieuw leren lopen.
Echter, u begrijpt nu wel zeer goed waarom deze broeders in ’t blauw/geel een ieders respect verdienen.
Auteur